Vetmia ose sëmundja e shekullit të 21-të

Vetmia shpesh quhet sëmundja e shekullit të 21-të. Kjo gjendje madje përmendet si një “kërcënim akut për shëndetin global”, me ndikimin e tij në trup të krahasuar me pirjen e 10-15 cigareve në ditë.

Psikoterapistja Anna-Maria Breysacher shpjegon se vetmia është një gjendje emocionale subjektive e një personi kur ndjejmë dhimbje për shkak të mungesës së lidhjeve të ngushta.

Ndonjëherë ne zgjedhim të jemi vetëm. Në këtë rast, bëhet fjalë për vetminë – një mënyrë në të cilën ne distancohemi nga mjediset sociale për të kënaqur nevojat e tjera.

Gjatë këtyre momenteve, një person mund të mos ndjejë vetminë, por përkundrazi të ndihet i mbushur me shqisa, paqe dhe harmoni.

Kur jemi vetëm, mund të jemi ose të kënaqur ose thellësisht të pakënaqur. Ajo që ka rëndësi është nëse ka një rrugë të hapur kthimi për të tjerët.

Ndjenja e përkatësisë është thelbësore për një ndjenjë qëllimi në jetë. Megjithatë, ne të gjithë kemi një shkallë të ndryshme të kësaj nevoje: për disa, familja është e mjaftueshme, për të tjerët miqtë, një komunitet profesional ose virtual.

Kjo gjendje shpesh shoqërohet me ndjenjën sikur bota nuk na sheh, nuk ndjen nevojën për praninë tonë dhe mund të bënte mirë pa ne.

Vetmia është gjithashtu e lidhur me besimin. Kur nuk u besojmë të tjerëve, bëhemi më të kujdesshëm në atë që themi dhe bëjmë, më pak spontan dhe më pak të hapur.

Vetmia ndikon në shëndetin fizik dhe psikologjik:

Rrit rrezikun e zhvillimit të sëmundjeve kardiovaskulare dhe gjendjeve të tjera kronike

Përkeqëson cilësinë e gjumit

Rrit nivelin e hormonit të stresit

Përshpejton proceset e plakjes

Vetmia lidhet gjithashtu me ankthin, depresionin, rritjen e rrezikut për vetëvrasje dhe demencën.

Kur një person ndihet i vetmuar, disa simptoma të depresionit intensifikohen.

Si të ndihmoni veten

Njohja e një gjendjeje të tillë mund të jetë shumë e pakëndshme dhe madje e turpshme, pasi pjesërisht ka të bëjë me pakënaqësinë me jetën tonë shoqërore ose të ndihemi të parëndësishëm për të tjerët.

Njerëzit shpesh përpiqen të fshehin vetminë e tyre nga të tjerët dhe madje edhe nga vetja.

Në raste të tilla, bërja e pyetjeve të mëposhtme mund të jetë e dobishme:

Në cilat situata apo momente specifike të ditës ndihem më i vetmuar?

A kam ndonjë lidhje shoqërore të cilës mund t’i drejtohem për mbështetje?

A përfshihem aktivisht në aktivitete që më sjellin gëzim dhe kënaqësi?

A ka ndonjë model apo shkaktar në jetën time që kontribuon në ndjenjat e vetmisë?

A ka pasur ndonjë ndryshim të rëndësishëm në jetën time kohët e fundit që mund të ndikojë në ndjenjën time të lidhjes me të tjerët?

A po përpiqem të shpërqendroj veten nga ndjenjat e mia përmes argëtimit dhe punës?

A kam pritshmëri realiste për njerëzit e tjerë dhe si duhet të sillen ndaj meje?

A po bëj përpjekje për të ndërtuar dhe mbajtur marrëdhënie, apo po refuzoj mundësitë sociale?

Psikoterapistjai vuri në dukje se pyetje të tilla mund të ndihmojnë për të kuptuar më mirë shkakun rrënjësor të vetmisë.